Um galego na corte do rei Gnu (2.0)

Bua que cachada neno!!!!

Antuán — Sun, 07 Mar 2010 21:41:38 +0000

Roberto Varela é o noso Conselleiro de Cultura, con máis ou menos afortunadas declaracións sobre o ensimismamento. Se ben que a posta non trata desas cousas.

Roberto Varela foi acusado de ter perpetrado un dos máis chechérrimos casos de toponimia fición: “Desván de los monjes” (no canto de, claro, Sobrado dos Monxes).

O conselleiro defendeuse no parlamento:

(Cito: “¡Dejen de buscar basura en Internet!”, recomendó Varela y espetó: “Hay que ser estúpido para pensar que yo voy a decir ‘Desván de los Monjes”)

Aquí o tete, que é bastante estúpido, pensou que o conselleiro tería sido capaz de tamaña fabulación toponímica… Mais deixou de lado a cousa unha vez que o própio conselleiro negaba o asunto tan rotundamente.

E agora?

Repito:

E agora?

Uajo del mar

Antuán — Thu, 11 Feb 2010 11:58:55 +0000

Estou tremendamente confuso. Ando seguindo o tema do galego no ensino, xa sabedes que é algo que me preocupa, e agora xa non sei o que pensar.

Eu son unha persoa razoábel, destas que se visten polos pes, e fago caso a todo o que me dí o meu goberno… que para iso me representa e foi votado pola maioría. E digo eu que non van mentir, que non foron eleitos para andar con trolas.

Resulta que o goberno e os responsábeis en política lingüística (que digo eu que se eliminaron a palabra “normalización” por ser feia… o que esperan para acabar con ese enxendro: “política lingüística”) veñen remarcando que a inmersión é unha cousa terríbel. E ben pensado si. Aí as persoas sen poder respirar, agobiadas, de cor azul (como as galiñas), cos peixes a comer nelas… un non pode evitar pensar na Laura Palmer na praia, víctima da inmersión exercida na galescola de Twin Peaks. Ou nos contos infantís, onde a serea anda tola para ir a terra firme (claro, farta da inmersión).

Ademáis, iso da inmersión separa perfeitamente aos grupos envolvidos: os que andan sequiños, sen cheirar a salitre nen ter algas nos pantalóns e os que levan o bañador meyba pegado ao corpo (e a xenten non está para ir alardeando por aí) e todos cheos de areas (que incomodidade!). Colonia vs Salitre. Enxoitos contra enchoupados.

(O presidente da RAG, desatado)

Pois iso: que se o noso presidente, o noso secretario xeral de política lingüística (con quen comparto admiración por Ronseltz), o noso conselleiro de cultura e até grandes intelectuais modernos falan contra a inmersión pois algo de razón terán. Claro que enfronte teñen aos membros da academia e do consello da cultura e aos profesores e especialistas… até ao consello de Europa! Pero claro, xa se sabe que os europeus están lonxe daquí e non controlan ben o que se pasa; que non nos entenden, non. Os representantes institucionais culturais, vivindo entre libros, tampouco saben o que dí a maioría silenciosa e os profesores… bon, realmente a ninguen lle interesou nunca o que din os profesores.

Xa estaba eu tan convencido das maldades da inmersión que nin baño tomaba (co trauma que conleva na praia… que aquí no sul aínda lle vai sol).

E agora?

“Axudas en réxime de concorrencia competitiva dirixidas ao alumnado de centros educativos sostidos con fondos públicos para realizar actividades de inmersión lingüística no ano 2010″.

Non entendo nada, non entendo nada…

Manifesto “En defensa dos dereitos fundamentais en internet”.

Antuán — Thu, 03 Dec 2009 00:01:05 +0000

Ante a inclusión no Anteproxecto de Lei de Economía sustentábel de modificacións lexislativas que afectan o libre exercicio das liberdades de expresión, información e o dereito de acceso á cultura a través de Internet, os xornalistas, blogueiros, usuarios, profesionais e creadores de internet manifestamos a nosa firme oposición ao proxecto, e declaramos que…

1.- Os dereitos de autor non poden situarse por riba dos dereitos fundamentais dos cidadáns, como o dereito á privacidade, á seguridade, á presunción de inocencia, á tutela xudicial efectiva e á liberdade de expresión.

2.- A suspensión de dereitos fundamentais é e debe seguir a ser competencia exclusiva do poder xudicial. Nin un peche sen sentenza. Este anteproxecto, en contra do establecido no artigo 20.5 da Constitución, pon nas mans dun órgano non xudicial -un organismo dependente do Ministerio de Cultura-, a potestade de impedir aos cidadáns españois o acceso a calquera páxina web.

3.- A nova lexislación creará inseguridade xurídica en todo o sector tecnolóxico español, prexudicando un dos poucos campos de desenvolvemento e futuro da nosa economía, obstaculizando a creación de empresas, introducindo atrancos á libre competencia e ralentizando a súa proxección internacional.

4.- A nova lexislación proposta ameaza os novos creadores e obstaculiza a creación cultural. Con Internet e os sucesivos avances tecnolóxicos democratizáronse extraordinariamente a creación e a emisión de contidos de todo tipo, que xa non proveñen prevalentemente das industrias culturais tradicionais, senón de multitude de fontes diferentes.

5.- Os autores, como todos os traballadores, teñen dereito a viviren do seu traballo con novas ideas creativas, modelos de negocio e actividades asociadas ás súas creacións. Tentar soster con cambios lexislativos unha industria obsoleta que non sabe adaptarse a este novo contorno non é nin xusto nin realista. Se o seu modelo de negocio se baseaba no control das copias das obras e en Internet non é posíbel sen vulnerar dereitos fundamentais, deberían procurar outro modelo.

6.- Consideramos que as industrias culturais necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, críbeis e asequíbeis e que se adecúen aos novos usos sociais, en lugar de limitacións tan desproporcionadas como ineficaces para o fin que din perseguir.

7.- Internet debe funcionar de forma libre e sen interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que o saber humano siga a ser libre.

8.- Esiximos que o Goberno garanta por lei a neutralidade da Rede en España, ante calquera presión que poida producirse, como marco para o desenvolvemento dunha economía sostíbel e realista de cara ao futuro.

9.- Propoñemos unha verdadeira reforma do dereito de propiedade intelectual orientada ao seu fin: devolver á sociedade o coñecemento, promover o dominio público e limitar os abusos das entidades xestoras.

10.- En democracia as leis e as súas modificacións deben aprobarse tras o oportuno debate público e tendo consultado previamente todas as partes implicadas. Non é de recibo que se realicen cambios lexislativos que afectan a dereitos fundamentais nunha lei non orgánica e que versa sobre outra materia.

NOTA: Este manifesto foi redactado conxuntamente por xornalistas, blogueiros e internautas, nunha maratoniana sesión durante a tarde-noite de onte. Se estás de acordo, difúndeo por todas as vías que poidas.

Pexorativos

Antuán — Sat, 21 Nov 2009 16:24:25 +0000

Xa sabedes que na corte temos os nosos propios horarios e calendarizacións. As postadas que mandamos ao mundo pasan por varias fases, a saber:

1.- Aivá como se pasan!! (ou “estímulo exterior”)

2.- Isto daba para facer unha posta (ou “primeira xénese”)

3.- Algún día me teño que poñer coa posta… vou ir buscando imaxes (ou “alicerces”)

4.- Nada, xa escribiu Rivas/Pereiro/Regueira/Seioque/Brétemas/etc… sobre o asunto, mellor que eles non o fago (ou “primeira desistencia”)

5.- Ghoder pero como se pasaron! (“estímulo II”)

6.- Agora xa pasou o conto, non vou escribir nada (“desistencia II”)

7.- Uff… que domingo máis aburrido! (“segunda xénese”).

E así chegamos ás tardías postas. Como se tivese algún mérito dar unha patada no tipo que está no chan despois de receber unhas ostias… iso si, quédache mais ben o corpo…

Días atrás Rosa sorprendía co seu desparpagho habitual nunha entrevista a un xornal galego. “Feijoo es muy gallego”. Para aclarar as cousas, remarca: “en el sentido peyorativo de la palabra”. Menos mal que amañaches o asunto, Rosa, imaxina que papelón se a xente te chega malinterpretar… mais tranquila, que xa estamos nós aquí para botar unha man…

No primeiro que pensamos é en Lugrís, mais iso é habitual. Din que ante os insultos dun censor (“gallego hijo de puta”) limitouse a responder “Haga usted el favor de no ser redundante”. Conciente, claro, do sentido pexorativo que o xentilicio “gallego” posúe.

O noso segundo pensamento é sobre a perda que España sofre ao non ter a Rosa como ministra de exteriores ou encargada dos negocios estranxeiros. Imaxinan a situación? “En Tel Aviv, la ministra Rosa Díez se dirige a los periodistas después de una cena para tratar acuerdos económicos con empresarios israelitas”. “-Hay dificultades porque se están comportando como judíos” “-En el sentido peyorativo de la palabra”. Espallando charme por todo o globo… tantos prexuízos que airear sen rubor: xitanos, negros, franceses, alemáns…

É evidente que Rosa se comportou mal. Foi altiva por vir insultar aos galegos, inconsciente nas suas palabras, colonialista nas suas concepcións, arrogante e bronca. Perigosamente ignorante e orgullosa do seu descoñecimento. Imprudente e prexuiciosa. Se tivesemos unha pinga de mala ostia comentariamos que foi “moi española” (así, sin nada). Por fortuna somos auténticos gentlemanes nestes lares.

E é que todo isto chega por un abrollar de sentidos e sensibilidades (que o populacho non entende pero que xa estamos aquí para explicar. De nada). Rosa sentíuse completamente a vontade (imaxinade o ben que a deberon tratar os empresarios cos que se reuníu) para dicir o que ela considera normal, ignorando se podería ofender a alguén. Ela é así. Española. E non precisa ser españolista. (Claro que xa comprobamos que esforzo non lle fai falta, sáelle así de natural). O asunto é unha confusión, voltando ao fío, de sentidos por parte dunha das maiores consentidas da política española. O problema non é o sentido pexorativo, é a falta de sentidiño. O choio do tema é o imperio dos sentidos ou, mellor dito, os sentidos do Imperio.

Porque a Rosa non lle preocupa en absoluto o que larga cando chega ás provincias. O seu microfono está en Madrid (que é o que nos une, supoñemos) e é aí para quen fala. Para o resto, a maior das ignorancias, por provincianitos (merecidas, por certo, aínda estou agardando por un comunicado da Xunta, ou a reación dos empresarios presentes).

Non foi unha provocación (iso até sería bon, demostraría un interese, un coñecimento e unhas vontades de foder ao persoal que serían positivas), foi a verbalización de unha ideia que é normal ante un público que lle é indiferente. Xa Larra dicía que “el gallego es una espécie de animal muy parecido al hombre y creado para alivio del asno” e non é infrecuente escoitar lindezas como “gallego si no lo haces!”. Todo iso é cultura e história (xa sabedes, lo que nos une). O dicionário da RAE mantén aínda a seguinte definición de “gallego” (con votos, iso si, de enmenda parcial):

Descoñecemos se Rosa tivo o descaro de chamar tonto ou tartamudo (ou libélula) ao presidente da Xunta ou se é que existe aínda outra acepción que o dicionario ignora e que en Madrid é común, mais tampouco imos montar un escándalo. É normal que os dicionarios inclúan as definicións que existen e as diferentes connotacións das palabras. O diccionario non ten a culpa, só compila o que hai. (Tampouco nunca entendin o motivo de “lengua de los gallegos” estar na sétima acepción, por detrás de Tartamudo ou Tonto… ou a diferencia entre unha lengua e unha lengua romance vernácula). E é que, desde o século XVI, o “gallego” ten estado connotado da peor forma e Rosa sempre foi moi seiscentista na sua concepción estatal.

No fundo, unha verbalización casual dos sentidos do Imperio do sentido único, centrado e re-centrado onde todos temos o noso lugar (“no nacen mas flores en mayo que en Galicia siervos y lacayos”) e certas persoas consentidas poden pasear lanzando baboseiras impunemente. Van sendo horas dun cambio de sentido nas nosas cabezas. Que xa está ben de aguantar lerchas (no sentido pexorativo da palabra).

Hainos que contan as cousas ben mellor do que eu. Por certo: picaríase Feijoo co insulto? (“Que quiso decir, Ricardo, que tengo acento?” “No, presidente, tranquilo…”)

Foro salvaxe.

Antuán — Mon, 26 Oct 2009 11:57:14 +0000

Debo confesar que co da entrevista a Carlos Callón en Foro Aberto pasoume como nalgunhas pelis, que de tanto ouvir falar delas e de tan arrepiados estabamos cos comentarios dos colegas e coas expectativas nas capacidades do director, despois saímos decepcionados da sesión. O da corte estaba á espera de ver algo case pornográfico, para poder escandalizarse tranquilamente na casa. Agardaba ver como os contertulios amarran ao presidente da Mesa contra as cordas do ring mentres o apresentador procura unha cadeira destas despregábeis entre o público para zouparlle no plexo solar. E ao final, nada. Nen baile de San Vito (algúns tatexos entre eles, no máximo) nen abrazo do oso.

A entrevista (realmente debate a dous) foi excepcionalmente agresiva para unha televisión que ten como principal axente ao home máis fofiño do mundo. O entrevistador? Ningunha sorpresa. Xa sabemos de sobra quen é e o que pensa (por certo, este exemplo moito máis escandaloso e obsceno que a entrevista en si), do mesmo xeito que sabedes quen son eu e o que penso (se ben que, evidentemente, eu estou en pixama na miña casa e non son pago con cartos públicos para estar na TVG exercendo de látego do partido no poder) (citando ao Anton(io) Losada pre-quintaneiro “Que me deu a min a Galicia da Xunta? Nada!”). Debería ter sido o entrevistador alguén imparcial? Pois teoricamente si, mais iso é imposíbel. Moi lonxe temos que ir procurar: xa houbo quen foi á Finlandia e non lle saíu ben a xogada. Até non criarmos robots-xornalistas, nada.

Hai que censurar ao entrevistador pola súa abordaxe (nunca mellor dito) da entrevista? Non son xornalista e non coñezo o código ético (se ben que supoño que este ficará só no estético) mais penso que non. Xa teño visto entrevistas en Portugal ben máis agresivas e contundentes. E ao primeiro ministro, nada menos. E, na semana seguinte, ao líder do partido comunista (e dándolle onde doe). E na seguinte á presidenta do partido social-demócrata. E así con todos os líderes políticos. E todos eles suando á brava ante as perguntas. Claro que isto non vai acontecer co Foro Aberto, e aí está o principal problema.

É máis, considero que o presentador debería recibir unha louvanza pública e, a seguir, facer unha entrevista co conselleiro de educación e perguntarlle se non pensa que unha persoa no seu cargo se tería que dimitir despois de falar da lingua propia do país como un “bisté duro”. Ou a Gloria Lago e perguntarlle a canto saíu por participante a subvención outorgada pola dipu de Pontevedra.

Desgrazadamente, isto non vai acontecer. Xa estamos acostumados a unha televisión utilizada e utilitaria e non vai ser este goberno (como non foron os anteriores) o que veña tirar os marcos da leira. “Amanha vai ser outro dia” e voltaremos ás entrevistas/aloumiños do sorrinte apresentador e o agradecido entrevistado. Non quero unha televisión sado ou maso, quero unha televisión rigorosa e que non sexa bipolar.

[Aproveito tamén para comentar que xa teño visto, na mesma canle e con outro goberno, a xornalistas escarallarse dun entrevistado. E aquí non pasou nada.]

E, sexamos francos, criar un grupo no facebook para que cesen a un axente do goberno (si, dixen axente do goberno) é tan reconfortante como inútil. Por iso coido que os que temos razón e non mentimos deberiamos pegar no vídeo e, deixando de gritar e clamar aos deuses, atender ben ao choio. Eliminemos repeticións, caretas, insultos velados, choteos do presentador e comentarios naif dos asistentes. Imos ao discurso, que é o que importa. Aí vai o que vimos desde a corte.

Principais liñas de ataque:

As elecións do 1 de marzo foron un referendo sobre a língua.

Estamos tontos ou que? Esta é a trola número 1 (bon, a número 2, a primeira é a da “imposición del gallego”). A importancia da lingua galega na elecións foi ben relativa. Aí están as enquisas do CIS. Segundo, e isto si que é arteiro pola parte de quen pergunta: unhas elecións non son un referendo. No segundo, unha persoa é igual a un voto. No primeiro xa entran en xogo as leis d´Hondt e todas esas cousas rarunas. E se fose “un home (eghem…) un voto”? Como quedaría a cousa?

“A questión lingüística foi un tema fundamental nas elecións” Si, claro. Case tanto como os Audis.

A enquisa dos pais.

Quedei sorprendido coa pouca defensa que o entrevistador fixo da enquisa aos pais. Callón dixo que ningún sociólogo do mundo diría que o inquérito foi normal e o home como que asentiu, deixando de atacar por aí. Dato a lembrar. “unha consulta que tería as súas chatas, naturalmente” (e, rapidamente, cambio de terzo). Para todo o bombo que tivo a enquisa… pouquiño voltamos saber dela.

O problema é ese “alomenos un 50% en galego”.

O problema era este? Pido imensas desculpas por todo o malentendido. 50% de troncais en galego e 50% de troncais en español e queda resolvido? O mesmo coas optativas? Asinamos? Aaaaaaah… que o que molaba era ter un 50% pero que non se cumplise, claro…

(“podería darse o caso de que o ensino fose 100% en galego” Non, é fisicamente imposíbel, xa que lingua e lite española sería sempre en spanish). “A inmersión lingüística sería unha situación favorábel?” Pois para o español semella que si.

“Vostedes foron subvencionados pola administración pública”.

Aquí gostei da resposta de Callón (moi correcto, por certo, durante toda a entrevista; boa parte do tempo sen mostrar os flancos), coido que é a correcta. A Mesa é a maior asociación cultural galega. Representa a moitísimas persoas e é asociación consultada nos estamentos europeos. GB, non. A Mesa fai manifs con máis de 50.000 persoas. GB unhas xornadas con menos de 10. Ademais, non sabía o de que houbo unha sentencia por non ter dado o goberno Fraga subvención á Mesa (o vello era o demo, eh?).

“Para que se fixo a manifestación?”

Home, se non lle quedou claro… boa saída de Callón, sen entrar ao trapo co do ministro (reiteradísimo por parte do entrevistador, calquera diría que no fondo o que importa é usar o que sexa para atacar a Zapatero…). A manifestación foi provocada pola política do goberno. A Mesa nunca atacou ao BNG? Que eu saiba o BNG nunca tivo responsabilidades en materias lingüísticas (pensades aquí que o PSdeG é parvo ou que?).

“Usted y su mesa son del bloque”.

Aquí deu duro e ben. É un dos lastres que a Mesa arrastra e que non consegue (conseguimos) superar. Aos que temos razón e non mentimos: abrirse e “despartidarizarse” (que non despolitizarse, iso non existe). A lingua ten que deixar de estar conotada co nacionalismo ou até coa esquerda Personaxes como o presidente da dipu de Pontevedra só se senten lexitimados para os seus desleixos por estaren diante “dos do bloque”. E fomentan iso porque é o único que os sustenta neste delirio, a única defensa que teñen é converter o asunto en algo partidario. Cando superemos esa barreira, chegará a cordura.

De resto: parabéns a Callón polo sufrido nos 15 minutos de asalto e por se ter aguentado relativamente ben ao acoso. Agora, aos cantos, que isto vai para longo e non é de vencer por K.O.

P.D. Ides flipar cando acabemos de construir o entrevistado Retran-king 2.9. Vaivos esnaquizar o plató todo!

Carta de apoio aos fillos e fillas dos denunciantes da “imposición do galego”.

Antuán — Thu, 15 Oct 2009 14:23:32 +0000

Desde hai algún tempo que veño vendo aos vosos pais na prensa escrita, virtual e na televisión moi afectados proclamando a “imposición do galego no ensino”. Non vos vou negar que os seus comentarios provocan en min unha mestura de indignación e gargalladas. Mais a miña distancia dos vosos pais non fai con que non me sinta solidario con vós.

Os vosos pais son bastante transparentes, sabedes? Basta unha pequena entrevista con cinco perguntas para que deixen escapar fílias e fobias, prexuízos e manías, ignorancias e odios… Non importa que os xornalistas non teñan obxectividade profesional e que atendan imperturbábeis á falta de rigor dos entrevistados: os fíos da arañeira que mantén suspensa a entrevista están aí, a vista de todos. (E o peor é que nin sequera interesa: non importa que sexa sempre a mesma entrevista con nomes diferentes, o obxectivo é que haxa moitas. Repiten a mentira até que sexa unha melodía habitual, non queren saber da cacofonía).

A entrevista é sempre igual: admiten que falaban galego cando novos, que os seus pais aínda o falan, que non teñen nada contra a lingua… despois falan de política, de que o galego que se ensina non é o galego real, que se este é inútil fóra do país, despois contan algunha cousa incríbel “que saben de moi boas fontes” ou “que lles contou un amigo” (o que ten a mesma lexitimidade que dicir que llo contou un paxariño amarelo), nunca dan datos, nomes, exemplos concretos… E sempre hai unha parte na que falan de vós, escudo inquebrantábel e fóra de toda dúbida. Das vosas limitacións. De problemas que vos afectan só a vós e non ao resto dos cativos. É aí cando sinto máis pena. É algo terribelmente inxusto, por iso escribo esta carta.

Quero que saibades, meus caros, que non poño en dúbida a vosa normalidade nin as vosas capacidades intelectuais. Nunca me pasou pola cabeza (a ninguén, acreditade) pensar que sexades diferentes ao 95% dos alumnos restantes no noso sistema educativo, nin a todos que pasamos antes por el.

Non acredito que, dun ano para outro, deixásedes de poder ler en galego. Os vosos pais non conseguiron colarme iso. Ou que unha reforma normativa vos teña impedido seguir lendo as aventuras de Harry Potter. Sei con toda seguridade que non odiades o galego (eses son os pecados dos vosos pais e non son xenéticos) e que rides a escachar con Shin-Chan ou voades con Songoku, aínda que ao papá non lle guste. De certo que non entendedes o motivo polo que vos queiran impedir de aprender algo (tanta manía que temos os adultos con aprender cousas!). É tan raro que queiran impedir que consigades facer algo por vós mesmos! Falar un idioma, probabelmente o idioma que falan os avós. É como se vos impedisen de andar en bicicleta ou aprender a xogar ao fútbol. Ou como se só vos ensinasen as regras, mais non deixasen baixar xogar ao campo. Din que vos podedes magoar, que acabaredes no chan (claro que si, pero non vos ides matar, xa me pasou a min e a moita xente e agora non caemos) e que mancharedes os pantalóns (hai lavadoras!).

Tranquilos, non o van conseguir. Vós sodes inmensamente máis fortes que todos os xornais do mundo.

Sodes tan intelixentes como o resto da vosa clase, algúns deles vindos de fóra hai anos e que falan (mellor ou pior, todo leva tempo) o noso idioma, agora seu tamén. Sabedes que en Arteixo hai rapaces de orixe árabe que falan galego sen problemas? Vós tamén podedes, seino. Sei tamén que poderiades (con máis esforzo que no caso do galego, non vos quero enganar) chegar a falar árabe. Porque sodes capaces de todo o que vos propoñades facer. Claro que podedes resolver os exercicios de matemáticas como o resto dos compañeiros, apesar de que en vez de doscientos sexan douscentos! Por suposto que podedes aprender as partes do corpo en galego, en español e en chinés! E cantas máis palabras en máis idiomas saibades, será moito mellor. (Vouvos contar un segredo… cantos máis idiomas sabes, máis fácil é aprender outros!).

Os vosos pais din que nunca conseguiredes falar os dous idiomas sen os mesturar (curioso, algún día teremos que falar dos vosos pais e dunha cousa que se chama castrapo). Pobres papás! Que enganados están! Non é que non vos queiran, non pensedes iso, é que están demasiado obcecados cunha ideia de maiores. Cousas de maiores, tan tontas. Mais eu sei (e quero que saibades que o sei) que sodes capaces. Como fun eu, como fomos a maioría dos galegos desde hai moitos anos. Só uns pouquiños falan unicamente un idioma… e non é o galego. Os bilingües, os multilingües, somos nós. E queremos que vós tamén o poidades ser. Non é unha limitación, é unha liberación.

Sabemos que podedes chamar aos rios polo nome galego sen sufrir traumas e así descubriredes que en inglés tamén se di Douro river. E saltaredes no sofá cando, no 2016, aquel deportista gañe unha “medalha de ouro” ao outro lado do océano. E poderedes facelo sen problemas. Moitos dos que hoxe falamos en galego con total normalidade non tiñamos esa capacidade antes. Fomos aprendendo. Como a bicicleta, practicando. Só que leva máis lonxe: a todas partes.

Sei que seguirei lendo entrevistas dos vosos pais. E que nelas dirán que vós non sodes capaces de entender o que é un encoro ou unha bolboreta. Ou que non sodes quen de ler un libro de historia tal e como fan o resto dos vosos compañeiros de clase e todos os dos anos anteriores. Os vosos pais empeñaranse en vos apresentar como raros, en gritar ao mundo que tedes dificultades insalvábeis e que non conseguiredes o que fan todos os vosos amigos con total normalidade, o que xa fixeron milleiros e milleiros de escolares. Mais sabede que, cando eles digan iso, non acreditaremos na trola. Porque sabemos que sodes tan listos como todos os outros nenos do país. Temos plena consciencia que non sodes bechos raros, diferentes aos amigos cos que xogades.

Tedes toda a miña confianza.

Unha grande aperta de alguén que acredita en vós.

Gloria apunta…

Antuán — Wed, 23 Sep 2009 23:17:02 +0000

…antuán dispara, mas os autenticamente grandes rematan antes, de boleia e pola esquadra.

Pensaba comentar as divinas palabras no Xornal (porque son esperpénticas e saben a gloria…), tiña medio editado o post e só faltaba encontrar algunhas imaxes… só que os mellores do mundo chegaron antes… e non podo nin quero acrescentar nada.

Aí vai o link para ese artigo campal. Eu ía dicir o mesmo só que pior e metendo vídeos polo medio.

Así que mellor ficar calado, ler mais outra vez o artigo de Seioque.com e enviar os parabéns. Sodes caralhud@s!!!!

Glória pra vós!!!

O lastro perde lastro

Antuán — Sun, 06 Sep 2009 14:30:53 +0000

Pois resulta que Franco xa non é académico da RAG, segundo afirma Ferrín no Faro (e Barreiro nen sente nen padece)… Xa non é a primeira vez que falo da Real Academia Galega na corte e, sabendo a indiferencia que sinto polo órgao (académico en xeral e o da rua das Tabernas en particular), non veredes moi normal o de dar publicidade ou felicitar a unha entidade cuxas accións mais coraxosas das últimas décadas teñen sido, lembremos, trocar o nome de “Gallega” polo actual Galega e emitir un comunicadiño morno despois de seren puxados polas orellas por un par de vellos rockerios (máis bem punkis, diría eu). O que pasa é que este habitante da corte ten algo que ver no proceso de desacademización do ditador e, para que quede constáncia ás catro amigas que pasades tomar cervexa por aquí, querería relatar como xurdíu o proceso e o que penso sobre as persoas implicadas.

En febreiro deste ano, Margarida Ledo pasou por Faro para apresentar o Santa Liberdade e dar unha conferencia/aula. De Margarida non vou dicir nada, pois daría para largar louvanzas sen parar e ademáis xa hai quen o fixo bastante mellor do que eu podería. Simplemente dicir que toda persoa que quixese falar dela debería comprar antes un chapeu, para poder levantalo cando pronunciase o seu nome. Que muller!!

Volvendo ao conto, estando no terceiro tempo das actividades universitarias (tomándolle unhas cervexas nos Artistas) pergunteille sobre a RAG, sabendo que fora das últimas académicas en entrar. Pouco me soubo dicir, pois ainda non houbera ningunha xuntanza plenaria desde que ela fora eleita. Falamos algo máis da RAG e a conversa sobre o tema acabou cando eu lle dixen que o de que Franco fose académico non tiña perdón. A conversa acabou por aí non porque ela se incomodase polo cuestionamento da Academia: simplemente non acreditaba que Franco fose académico e dicía que debía ser engano meu. Chegados a ese punto (“que si!” “que non!” “que si muller!” “pero que vai ser! Imposible!”), pasamos a falar de Ricard Salvat (e entón a miña tese de mestrado colleu azos…).

Días despois (sabedes como son de teimudo), envieille o link co nome de Franco como académico non numerario (que, por certo, aínda segue na páxina da RAG a dia 6 de setembro… non creo eu que teñan moito traballo de actualización pendente para adiar a limpeza da lista. Mal asunto). Respondeume mostrando a sua incredulidade e acabando o mail cun “Vou ver”. En xullo encontreina por Compostela e confirmoume que xa había unha proposta de retirada de honras académicas. Despois chegou o artigo de Ferrin e o silencio cobardolas do resto da RAG, sobre todo o seu presidente.

Os meus parabéns para Margarida Ledo por ter levado adiante a proposta (que estou seguro non saíu adiante sen debate e non foi unha votación unánime). Cando soubo o que sucedía, actuou. Probábelmente na sua primeira ou segunda xuntanza plenaria como académica.

Para Barreiro, presidente da Academia Galega, a miña maior indiferenza, mais outra vez: Pois sendo consciente do que acontecía estivo calado antes e agora, demasiado ocupado en non facer ruido non vaia ser que lle fechen a torneira. No xornal Novas da Galiza entrevistaran ao presidente e perguntáranlle sobre o tema (como aparece na páxina de AGAL) (de onde tiro tamén a imaxe). Todo un exemplo de hixiene de mans:

P: Quando vai passar a Lei de Memória Histórica pola RAG e ser retirado Francisco Franco dentre os Académicos nom Numerários?

R: Nom pode retirar-se a qualidade de Académico nom Numerário a um que foi, é como se um senhor ganha umhas oposiçons e logo, porque nom gostes, queres tirar-lha

P: Mas houvo Universidades que figérom…

R: Isso é diferente. O que fijo a Universidade de Santiago foi apresentar umha moçom para retirar a Franco o título de filho predilecto, como poderíamos tirar aqui a Franco a Presidência Honorífica. Chegaremos a isso? Eu nom recebim nengumha petiçom formal disso. Se eu receber algumha petiçom formal de um ou dous académicos, nom teria problema.

E sobre o resto dos académicos? Pois vergoña total: ou ben non sabían o de Franco (cousa que me parece rarísima en xente como Ferrín, por exemplo) (amigos non faltan para criticar a RAG) ou ben calaban e comían. Mal asunto. Despois da desfranquizamento? Pois ou calados coma sempre (hai que ver o pouco que utilizan as línguas os académicos galegos) ou colgando medallas (tarde piaches, Xose Luís).

Por iso, apesar que considere todo o que veña desta xente como irRAGlevante (que dicía alguén no Chuza!), os meus parabéns a Margarida (que muller!) e a miña indiferencia, no mellor dos casos, ao resto deles.

Ah! E sorte a Manolo Rivas.

La vuelta al cole

Antuán — Mon, 31 Aug 2009 07:33:26 +0000

Entre as características que me delatan como coruñés recoñezo que destacan a deficiente colocación do pronome átono, o sentimento de vergoña anticipado cando Gonzalez Garcés (fillo) abre a boca e unha certa postura de listillo e repunante.

É esta última na que me baso para cachondearme dos votos e promesas que as persoas que me rodean erguen nas datas prévias e posteriores á mudanza de ano. Que se ximnasios, ingleses, deixar de fumar, a obra de Manuel María ou ser mellor persoa. Xunto coa tradicion milenária das uvas e a análise fonolóxica dos discursos do ex-presidente Fraga, as miñas ocasións favoritas para listillear en decembro.

Só lembro unha na que tentei algo semellante, unha espécie de carta na que falaba comigo mesmo e que comezaba de xeito bastante solemne (como todo cando se está nesa idade): “Recén tocadas as badaladas…” A auto-misiva seguía coas tonterías que podería ter asinado calquera adolescente que andivese de mala temporada e os meus conseguintes obxectivos a cumplir naquel ano (que darían para trazar unha imaxe bastante patética de min, por certo).

O único bon de ter escrito aquel texto foi que, combinado coa miña pésima memória, esquecín o asunto até unha re-organización do disco duro cinco anos despois, nunha noite de insomnia. E non puiden evitar acabar respondéndome e comentando o ben que tiña ido a vida nestes últimos anos e que a cousa daquela tampouco tiña sido para tanto e eu era ben maulas (ser un listillo é un hábito que hai que manter tamén contra un própio). Fechaba esa carta con un convite pró eu de dentro de media década para seguir conversando. Como eu ben podería ter sido o protagonista de Memento e aquel segundo texto foi feito daquela maneira e a tan intempestivas horas, voltei esquecer o asunto até hai dous anos ou así. E a sorpresa foi maiuscula. Evidentemente respondín ao convite e congratuleime por ter ido, desde a primeira carta, en evidente liña ascendente (moi ben debía estar a cousa para non aproveitar e meter algunha queixa para a posteridade). Collinlle chiste ao asunto e decidín gardar todo para, cada tres ou catro anos, escreber no mesmo arquivo. Evidentemente, unha vez decidido a conservar o arquivo, sucesivos ataques víricos e até físicos sobre o meu computador e periféricos acabaron coa auto-correspondencia e cos meus únicos votos de ano novo (que debo recoñecer cumplín na sua maioría. O meu eu adolescente pode respirar tranquilo).

Non pensedes agora que esta falta de planos anuais é cousa de que non teña ambicións ou que adore a miña situación e procure o inmobilismo… é unha cuestión de troca de horários (como o de ir traballar de noite cerrada) xa que eu non vos son físico e sí escolar. Non quero dicir que sexa etéreo como o conceito de nación española. O que acontece é que mido as temporadas polo sistema escolar e a miña unidade mínima denominadora é o curso que vai desde Setembro até Setembro (si, nunca fun un bo estudante). Aí é onde chegan as promesas, obxectivos e demáis, coa mesma teimosía que os colecionábeis aos quioscos (eventos os dous que coinciden non só na época senón na posibilidade de conclusión favorábel do iniciado).

Así que, coa conciencia tranquila deste Home Novo que xa ten feita a maleta DOUS dias antes de atravesar a península até o Algarve, abro as xanelas da corte e paso un auga polo chan para ver se lle damos máis uso este ano, este curso, ao ferrado na blogaliza.

Aproveitando que cheira a rancio que apetrena: a próxima vai da RAG e Francisco Franco.

Mestre Tom Zé

Antuán — Sun, 24 May 2009 20:43:19 +0000

«Assim que puderem, venham à Galícia, onde todos entendem quando falamos português. Pois, vocês sabem, essas línguas aparentemente paralelas, quando chegam aos ouvidos dos falantes, se distanciam. Não é o que acontece entre os galegos e brasileiros. Letra de música, expressões que vocês poderiam pensar que só nós, cariocas, paulistas, baianos, potiguares, entendemos, que nada! Sacam todas, na hora!

Saudades ternas,

Tom Zé»

Asi remataba un dos post do mestre en 2008, despois dun concerto ao que tiven a sorte de asistir.

Entretanto, nós seguimos cegos. Apertura cultural xa!

(Quico Cadaval, no video do pasado ano do DDOOLER, declaraba-se “Lusista da variante tropicalista, isto é: máis Tom Zé e menos Madredeus”. Como sempre, xenial).

Entremos na lusofonía. Resolvamos despois as cuestións normativas, hai tempo. Mas entremos na lusofonía cultural… é o primeiro paso para o camiño da normalidade.

Bon día do DDOOLER´09, no luns 25 de Maio. (si, vou adiantado).